False
Expectations
Appearing
Real

Since Monday I've been spending my time with BPI's Collections Team. I have no specific job assignment yet so I'm learning all I can on how the department functions. We are divided into three sections: Early Collections, Remedial Collections, and finally, the Admin Section. Early Collections, as the term implies, handles accounts which varies from x days to 90 days past due. Payment arrangements are discussed here, but if the account still remains delinquent within this period of time, it is then escalated to Remedial Collections - the accounts are endorsed to collection agencies and clients are advised to coordinate with the bank's lawyers. By this time the debtor's name is already included in the Negative Data Bank circulated among financial institutions. Lastly, the Admin Section issues clearance certificates for those who have successfully answered to their obligations. A sad thing, though: the bad record does not disappear even if a client settles, which explains why some still have a hard time availing lines of credit despite paying up.

Now that's telling you to settle your dues before it's too late! Or better, maintain discipline in your purchases and payments to prevent things from getting out of hand. You won't believe the amounts I've been seeing during my sit-ins - some people owe the bank up to millions of pesos! This could have been prevented if they tried to settle earlier, but since they haven't, interest charges and penalties just added to the burden.

I've learned here that your credit standing can make or break your reputation. One of the unit heads told me that a bad credit standing can disqualify a Unibanker from promotion. Once one is marked delinquent, he is marked forever. Truly, "it is something that you should protect with your life."

---

When visiting bank branches, do you happen to notice tellers separating old-looking bills from new ones? Well, an officemate told me that banks are forbidden to release "old" paper money to clients who make withdrawals. They are supposed to surrender these to the Central Bank, which gives them new bills in exchange and destroys the old ones. My colleague told me that if I should fold my paper money, I must do it only once. Folding the bills over and over only makes the paper age faster than usual, and it's quite costly to produce new money.

She also shared some things she learned from a Counterfeit and Forgery seminar she attended during her stint with branch operations. I'm green with envy.

---

The wheels inside my head are turning; I have lots of new things to learn, inside and beyond collections. But for now, I plan to enjoy the long weekend ahead - no work on Monday, which gives a new meaning to Happy Independence Day...

Kahit ilang beses kang mairita, o mabwisit pa, wala kang magagawa kundi ang magpatawad na lang.


'Ohana' means family; no one gets left behind.
Lilo and Stitch

Hindi po sya endorser ng unan... shy lang talaga sya



HABERDAY!
Cheers!

Taken from Lifeline magazine:

What Big Achievers Do
1. Show up.
2. Pay attention.
3. Ask questions.
4. Get help before you really need it.
5. Willingly help others.
6. "I can't" is not synonymous with "I don't want to."
7. You don't have to "like" a task to excel at it.
8. Curiosity always beats intelligence.
9. The problem isn't the problem. How you handle the problem - that's the problem.
10. Don't even think of quitting!

Another thing: "Success requires both urgency and patience. Be urgent about making the effort, and patient about seeing the results. Learn to do that, persist with your efforts, and the results will be spectacular indeed. The future is yours. Start today to make it exactly how you want it to be."

Let's do it!

Master,
..............................................................................................................
..............................................................................................................
..............................................................................................................
..............................................................................................................
..............................................................................................................
..............................................................................................................
..............................................................................................................
..............................................................................................................
..............................................................................................................
..............................................................................................................
..............................................................................................................
..............................................................................................................
..............................................................................................................
..............................................................................................................
..............................................................................................................
..............................................................................................................
..............................................................................................................
..............................................................................................................
..............................................................................................................
..............................................................................................................

But do you (still) care?


Always,
Dra.

Unang araw ng klase sa UST ngayon. Kahapon ko pa nakita ang mga bulaklak sa simbahan, simbolo ng misang opisyal na nagbubukas sa pasukan. Pero syempre, iba pa rin kapag naglisaw na ang mga estudyante sa paligid. Kakaiba ang tuwang nadama ko; para kasing balik-eskwela na rin ako.

I miss you, UST

---

Natanggap ko na ang sagot ni Kabiruan sa email ko. Nauna kasi syang mag-enrol sa UST Law at ngayo'y binubuno ang ikalawang taon nya roon. Kaya naman sya ang tinanong ko kung paano ba ang takbo ng mga bagay-bagay doon. Alas singko y medya kasi ng hapon ang labas ko sa opisina, at pag minalas na abutan ng trapik, dalawang oras akong nasa daan bago makarating ng UST. Kung kukunin ko ang usual na schedule kapag weekdays (6:00-9:00 PM), tiyak na mahuhuli ako sa iba kong klase. Dagdag pa ang pagod at gutom na dala ko mula sa opisina, kaya malamang ay hindi rin ako makapag-aral ng maayos. At ano ang isasagot ko sa recitations/exams? Wala na akong panahong magbasa ng mga aralin - pwera na lang kung hindi ako matulog. Nakakamatay naman yata pag ganun.

Ang solusyon: Saturday classes! Pero ang tanong, pwede bang konting subjects lang muna ang kunin ko?

Ayon kay Kabiruan, OK lang daw yun, kaya mag-enrol na raw ako. Katunayan, baligtad nga ang aming sitwasyon. Gusto raw nyang maghanap ng trabaho ngayon dahil kaunti lang raw ang load nya. Kaya naman niyaya ko agad sya na mag-apply dito sa BPI, kung gusto nyang sa bangko magtrabaho. Panigurado namang matatanggap sya dahil may karanasan naman sya sa nasabing industriya.

Balik sa kwento ko: Yun ang madalas kong pinag-iisipan, kung makakaya ko bang balansehin ang aking oras at kakayahan. Oo, nagawa kong pagsabayin ang trabaho't pag-aaral nung huling dalawang taon ko sa kolehiyo nang walang kapabayaang nangyayari, pero alam ko namang mas magaan yun kumpara dito. Kalahating araw lang ang inilalaan ko sa bawat isa kaya marami pang oras para mag-aral ako. At syempre, inspired ako nung mga panahong yun kaya naman performance level talaga ito

Ngayon, full-time ako sa trabaho (at medyo demanding sya sa oras at effort), at alam naman nating lahat na hindi biro ang pag-aaral ng batas. Ibang-iba talaga ito sa karanasan ko nung kolehiyo. Kaya ko kaya?

Di bale, inspired pa rin naman ako eh... kaya yan

---

Kanina, abala masyado ang mga tao, palibhasa'y hinahabol ang kanya-kanyang cut-off, kaya minabuti na lang namin ng kasama kong si Jane na magbasa-basa ng files sa opisina kaysa mag-sit-in at makaistorbo pa. Sa totoo lang, wala naman akong kinalaman dito sa files na ito sapagkat Remedial Section ang nagmamay-ari nito, at di katulad ni Jane, sa Early Collections ako napapabilang. Medyo naintriga lamang ako dahil ang mga ito ay naglalaman ng mga desisyon ng korte tungkol sa mga kasong isinampa ng bangko sa mga kliyenteng hindi nakakatupad sa kani-kanilang mga obligasyon, at iba pa.

Napulot ko ito sa isang kaso doon. 1926 pa ibinaba ang desisyong ito:
"Moral damages not recoverable by a juridical person. - Moral damages are granted in recompense for physical suffering, mental anguish, fright, serious anxiety, besmirched reputation, wounded feelings, moral shock, social humiliation, and similar injury. A corporation, being an artificial person and having existence only in legal contemplation, has no feelings, no emotions, no senses; therefore, it cannot experience physical suffering and mental anguish. Mental suffering can be experienced only by one having a nervous systerm and it flows from real ills, sorrows, and griefs of life - all of which cannot be suffered by respondent bank as an artificial person."

Bagong kaalaman na naman ito. Makapagbasa nga ulit ng law books ko nung college

---

Nung interview ko dito sa BPI, ang unang tinanong sa akin ay kung anong posisyon ang inaaplayan ko. Sabi ko, "I'd like to be a part of your credit group."

HR: Credit cards?
ako: No, ma'am; I was thinking - more on credit policies, or risk management.
HR: How would you like to be an account specialist? You'll be assigned in the collections department.
ako: (sa isip ko: Tangina! Sabi ko na nga ba! Ayoko na nga sa consumer financing eh! Leche!) Sure. I mean, it's almost the same with my previous experience with cards, but not quite, since there, I'll be dealing with customers in a different level already. I believe I'll be learning a lot from there.
HR: OK, since you're so charming (ngumiti - at hindi pekeng ngiti, so charming pala talaga ako...?), I will now endorse you to the officers there for a panel interview. (tinipon ang mga papeles ko at nilagay sa malaking sobre)
ako: (sa isip ko: Hindi po ako charming, bitch po ako. Wag po nyo akong ilagay sa merong customer contact... waaaaaaag!!!!) Alright.

Alangan namang tanggihan ko, di ba. Masamang senyales yun sa kanila kung magiging mapili ako. At saka, nung una pa lang ay sinabi ko na kung saan ko gustong mapunta, pero hindi kinagat ng HR. Fine... I will be the one to bite the bullet!

Natapos ang ikalawang interview. Pinabalik ako ng officers ng Collections sa HR.

HR: (inilahad sa akin ang kanyang kamay) Congratulations! You are now a part of BPI. I hope you will enjoy building a new career with us.
ako: (inabot ang kamay ng HR) Wow. Thank you. Hehe. (sa isip ko: Tanginaaaa!!! Bakit nila ako tinanggap?? Utang na loob, ayoko dun!!! Wala yang koneksyon sa mga plano ko!!!)

Hindi tuloy kumpleto ang kaligayahan ko nung araw na yun. Pero naisip ko, ito na ang matagal kong ipinagdarasal. Ito ang bigay ng Diyos sa akin. Kaya sabi ko na lang, Sorry po. Tulungan nyo na lang akong kumilos doon ng maayos. Sana kayanin ko, dahil hiningi ko naman po ito sa Inyo.

Ngayong dalawang linggo na ang inilagi ko doon, napagtanto kong tama rin naman pala ang kinalagyan ko. Malay ko ba namang dito ko rin pala matatagpuan ang departamentong naghahawak ng mga kaso ng bangko? At nasabi ko bang sakop namin ang Fraud Control? Ang saya! Bukod doon, aktibong nakikipag-ugnayan ang Collections sa Credit Group at Risk Management Unit, at vice-versa. Wala akong katalu-talo.

Ang galing talaga ng Diyos

---

Balak kong simulan ang aking pag-aaral nitong susunod na taon (sana makapasa ako sa entrance exam). Ang hiling ko lang, kahit paunti-unti ay matapos ko ito sa March 2011, para naman may handog ako sa ika-400 taon ng UST. Love ko 'to

Nakatingin na naman ako sa labas ng bintana, nagmumuni-muni. Ugali ko yan habang nasa bus kapag papunta o galing akong opisina. May sarili akong mundo habang pinakikinggan ko ang Korean songs na naka-store sa telepono ko.

Masikip sa bus. Doble ang bilang ng mga taong nakatayo sa aisle kaysa karaniwan. Ibang klase talagang mag-overload ang isang ito - pano ba nama'y ito lang ang kaisa-isang bus na bumabyahe pa-Makati mula Sampaloc o Quiapo. Nasa South Superhighway na nga, marami pa ring nagpupumilit sumakay.

Bumalik ang mga alaala. Natatawa pa rin ako kapag naaalala ko ang araw na yun. Minsan, pakiramdam ko, parang kahapon lang yun nangyari. Maya-maya, maiisip ko, parang kaytagal na.

Hay naku Lord, take care of my baby ha!, dasal ko.

"Crispa!" Umalingawngaw ang sigaw ng kundoktor kahit na nakikinig ako ng I Believe.

Napatingin ako sa harapan. Nagsisiksikan pa rin ang mga tao sa bus. Pati yung mga nasa harapan na't nakatayo, nahihirapan pa ring kumilos para bumaba.

Tumutok ang mata ko sa ulo ng isang lalaki. Nakatalikod sya, pero pumitlag pa rin ang puso ko. Sya 'to!, naisip ko.

Magmula nang sandaling yun, parang slow motion na ang lahat. Dahan-dahan syang lumakad - tatlong hakbang lang naman. Sya nga 'to. Dahan-dahan syang bumaba ng bus - at mula sa kinauupuan ko, nasilayan ko ang profile nya. Sya nga!

Para masigurong hindi ako namamalik-mata o nadala lamang ng sobrang pag-iisip sa tao, sinundan ko sya ng tingin hanggang makababa nang tuluyan, habang naglalakad sa bangketa, hanggang tuluyan na syang mawala sa aking paningin.

Sya nga.

Hindi ako nakahuma. Oo, nagkataon lang siguro, pero...

Bigla na naman syang lumitaw habang ipinagdarasal ko sya.

Para akong naglalakad sa ulap habang binabagtas ang Paseo de Roxas. At pag-upo ko sa opisina, ang mga pariralang ito mula sa isang lumang kantang Pinoy ang sumalubong sa akin:

Basta't tayo'y magkasama
Laging may umagang kayganda
Parang sikat ng araw
May dalang liwanag
Sa ating pangarap
Haharapin natin...

Buong araw tuloy akong nakangiti sa opisina - yung ngiting kahit anong gawin mo ay di mapilas-pilas sa iyong mga labi. Hanggang ngayon.

(Eto yung kumpletong lyrics nung kanta)

OK, inaamin ko na po: nami-miss ko na nga! Pero Lord, para namang may magagawa pa yun. Di ko na nga alam kung ano na'ng nangyayari dun ngayon. Di ko alam kung nasan sya. Ni hindi ko nga alam kung makikita ko pa sya ulit. Basta Lord, pangalagaan Mo po sya ha!

Sa kung anong dahilan, bigla akong nagkaroon ng urge na lumingon. May dumaan.

Sya.

"Nagulantang" siguro ang natatanging salitang pwede kong gamitin para ilarawan kung ano ang naramdaman ko sa sandaling yon, pero alam kong maiintindihan nyo ako kung sasabihin kong understatement yan. Higit pa doon ang naramdaman ko - sobrang higit pa - at alam naman nating lahat na may mga bagay na hindi kayang tumbasan ng mga salita.

Napa-"Oh my God!" tuloy ako. Buti na lang at natakpan ko ng panyo ang aking bibig kaya hindi masyadong malakas. Napatitig ako sa altar. Ano'ng nangyayari??!

Malayo ang pagitan namin dahil sa likod ako nakaupo samantalang sya ay sampung seats mula sa harapan pumwesto.

Nagdasal sya. Ako rin. Tinanong ko Sya: ano ba'ng gagawin ko??

Maya-maya, tumayo sya. Lumakad palabas. Nakatungo ako kaya hindi ko alam kung nakita nya ako. Inisip ko nga, ano yun, hindi na ako nakilala? Grabe ha!

Yun na ba yun?, tanong ko sa kawalan. Tumayo na rin ako. Naglakad ako papuntang grandstand, ngunit hindi ko tinawid ang kalsada. Gusto ko lang linawin ang utak ko. At naisip ko, kailangang bumalik ako sa loob.

Umupo ulit ako sa dati kong pwesto, tulala.

Bumalik sya. Doon din sa dati nyang pwesto. Natawa na ako. Ano ba ang nangyayari??

Lumuhod sya't nagdasal muli. Siguro nagkumpisal sya kanina, o nag-CR. Naisip ko, Lord, di ba nya nase-sense ang aking presence? Dati alam nya agad when we're in the same room. Ngayon ba, hindi na? Hmm... ano kaya'ng pinagpe-pray nya?

May misa, 5-6pm. Nagdesisyon akong manatili. Gustong-gusto ko na syang lapitan. Tabihan ko kaya ito? Bwahaha! Wag na, masyado namang brutal yon. Makikinig na lang rin ako; gusto ko rin naman syang makapagpokus sa sermon.

Lumapit ako, pero limang seats ang layo ko sa kanya, at may nakaupo pa nga sa harap ko. Pwede na.

Alam nyo ba kung tungkol saan ang sermon? Love. Unconditional love. Tama ba naman yon.

Natapos ang misa. The whole time I was trembling, and my hands were cold as ice. Umeskapo na ako agad. Naiiyak na kasi ako; hindi ko na kaya ito. I was breathing hard as I walked/ran outside the church, then towards Noval. Ang bilis ng lakad ko; buti na lang walang ibang tao kundi baka may mabangga pa ako.

Pero bago ako makarating ng gate, naisip ko, hindi, kailangang bumalik ako. Kaya naglakad ulit ako papunta sa campus.

Sinusubukan kong tawagan ang isang kaibigan dahil baka mahimatay na lang ako bigla - kailangan ko itong mailabas! Kaya lang patay ang telepono nung tinatawagan ko. Nevertheless, I kept trying, for occupation's sake.

Kung meron mang nanonood sa akin the entire time, malamang ang konklusyon nya eh baliw itong babaeng 'to. Mukha nga.

Nasa tapat na ako ng pinto ng Main Building. Tumigil ako sa paglalakad at binulatlat ang bag ko. I turned around.

Sya.

Our eyes met. He smiled. His eyes were soft as he looked into mine. Napangiti tuloy ako. I haven't smiled like that for a long time - yun bang pakiramdam ko eh yung puso ko talaga yung ngumiti and it just went all the way to my face. Well, eh sya lang naman kasi yung nakakapagpangiti sa akin ng ganun.

(Duh, naiiyak tuloy ako. Ano ba.)

Kinalkal ko ulit ang bag ko habang lumalakad sya papalapit sa akin. Ano ba kasi yung hinahanap ko??

Nakatalikod na ako, papasok sana ng Main Building.

"Chat, sa'n ka na?"

Nakangiti pa rin... ano ba!

Hindi ako makapagsalita, kaya sinenyas ko na lang na sa loob ng Main nga ako pupunta (as if namang may gagawin ka doon, gaga!).

Eengk... wrong answer! Tumango sya, tumango rin ako, at naghiwalay na kami.

Pakiramdam ko slow motion ang paghihiwalay namin, dahil parang unti-unti ring hinuhugot ang aking lakas.

Hinabol nya ako noon. Bakit hindi ko sya hinahabol ngayon? Naisip ko tuloy, I don't deserve him, cos I can't even give that courage, for him.

Pero kahit hindi ko na-maximize yung chance, marami pa rin naman akong na-realize:

I'm not over him yet, though I thought I was. And I can't force it. I don't know if I'll ever get over him, but one thing's for sure: not now. I'm not ready for this. And frankly, I don't even want to try.

Maraming nangyari. Matagal na panahon ang lumipas. Malaking distansya ang namagitan. May ibang taong dumating. At may mga bagay na sa iba, ang magiging kahulugan ay pagtalikod. Pero pag mas naiintindihan mo pala ang tao, hindi mababawasan ang pagmamahal. Lalo lang itong madadagdagan.

And oh, I'm someone he'll never forget. I knew it all along, but a reminder sure wouldn't hurt.

And for that, ang sarap mabuhay

Mahal na mahal kita.


---
Repost. Kaya syempre, wala na yung comments when I originally posted this entry.

Ito ang isa sa mga features ng binagong GAME KNB? kung saan kapag may tama ka, pwede mong bawasan ang puntos ng kalaban at wala syang magagawa. Kahit na lamang sya sa iyo, pwedeng-pwede mo syang pantayan at baka maungusan pa. Basta may atras powers ka pang natitira, mahahatak mo sya pababa.

Pampadagdag ng excitement sa laro kaya nila inilagay ang feature na ito. Pero parang di ko masyadong gusto ang ideya. Pangit kasi ang kaisipang ipinapamalas nito sa mga manonood - parang ayos lang kahit makasagasa ng iba, basta ba protektado ang ating pansariling interes. Paano na ang pinaghirapan nila kung kakamkamin lang natin? At syempre, kung pinaatras ka ng kalaro mo, hindi mawawala ang tendency na gumanti kung ikaw naman ang nagkaroon ng tsansa. Kumpetisyon ito, oo, pero hindi na maituturing na healthy. Meron na itong bagong mukha: crab mentality.

Ang kagustuhan ba nating magtagumpay ang makakapagpalimot sa atin kung paano makipagkapwa-tao?

"Atras [pangalan ng kalaban], aabante ako!"

Laro lang ito, libangan lang, pero kung anuman ang mapulot natin, pwede nating madala hanggang sa pang-araw-araw nating pamumuhay, sadya man o hindi. Pagdating sa totoong buhay, sana ay mamulat tayo; piliin natin kung ano ang mas makabubuti.

I want love to be romantic, passionate, restless. Love that is consuming... a don't-care-what-others-think kind of love... something funny, childish, playful... a can't-live-without-you love... love that eats me, my whole soul completely...
Carrie, Sex and the City