"Ang galing, may natutunan na naman ako sa 'yo," a friend said.

What a funny thing to hear, especially at a time when I cannot even get a grip on life. Maybe it's true - it's easier to give advice than focus on your own issues.

I made wrong moves in the past. I know it. There's no use wishing you can undo things, but sometimes trying to correct your mistakes prove to be harder than you anticipated.

People always believed I could do great things. If only I could believe that too.

At times their faith breaks my heart.

Photo from Pixel Girl Presents


Artist: Lemar


What if I took my time to love you?
What if I put no one above you?
What if I did the things that really mattered?
What if I ran through hoops of disaster?

No one would care if we never made it
We're in this alone, so why don't we face it?
There is no room to blame one and other
We just need time to forgive each other

What about love?
What about feelings?
What about all the things that make life worth living?
What about faith?
What about trust?
And tell me baby what about us?

How can I give this love a new beginning?
How can I stop the rain?
It's never ending
How do I keep my soul believing?
Memories of how we should be keep calling

What about love?
What about feelings?
What about all the things that make life worth living?
What about faith?
What about trust?
And tell me baby what about us?

I'll take the rivers rise
I'll take the happy times
I'll take the moments of disaster

What about love?
What about feelings?
What about all the things that make life worth living?
What about faith?
What about trust?
And tell me baby what about us?

Sometimes I wish I've known you all my life.

When I think about it, though, I realize that if we weren't at the right place and time, we wouldn't have crossed paths. Not at all.

So now, I'm simply glad we met when we did.

Umuulan. Trapik. Napilitan akong bumaba ng bus kaysa hintayin pa itong bagtasin ang Buendia't Makati Avenue - at abutin ng siyam-siyam. Sayang ang P7.00 - dapat pala hanggang Pasong Tamo lang ang ibinayad ko sa bus.

Nasa jeep na ako ngayon pa-Ayala. Wala na pala akong barya. Wala rin kahit beinte o singkwenta pesos. Iniabot ko ang salaping papel kay Manong Drayber kahit alam kong wala syang panukli. "Isa lang. Wala akong barya. Sorry."

Sinulyapan nya ang sandaang piso. "Wala ka talagang barya?"

"Wala eh." sabi ko habang sinusuri ang laman ng aking pitaka. Puro beinte-singko sentimos ang naroon. "Kulang."

"Kung ano na lang ang meron ka dyan." sagot nya na parang walang pakialam.

"Sigurado kayo?" Lalo akong nahiya.

"Oo."

Hindi na ako nagkaroon ng pagkakataong bilangin kung magkano ang inabot ng mga baryang yon, pero sa aking palagay ay wala pa yong tatlong piso. Hindi tuloy ako mapalagay sa aking kinauupuan at laking pasasalamat ko na lang nang tumigil na ang dyip sa aking bababaan.

"Salamat."

Wala naman akong ibang magagawa pa kundi yun na lang.

Pero mabuti na rin siguro ito kaysa naman "Bayad Muna Bago Baba."

Every drop seems to rearrange people's lives.

---

My sister dropped by with her husband, all the way from Tarlac. A few seconds later - and I mean this literally - some guy delivered a plump envelope containing my young niece's visa. The timing cannot be more perfect: with the documents now in hand, by June their small family will be settled in UK.

The 16-year old witch is going to be devastated. She will be leaving behind her boyfriend of almost two years. "Parang wala na akong makikitang katulad nya," she confided when I visited them last week. "Natatakot ako. Pano kung makakita sya ng iba?"

"Ano ka ba, ang bata-bata nyo pa. Saka sayang yung opportunity." I remember commenting. I have here a heartsick girl and all I could talk about were opportunities. I suddenly felt very wise - and very old. At least she has a love life to complain about. HA!

It's not as if I didn't know exactly how she feels, that moment when nothing could be more important than the love of her life. There's nothing one can do, though, but wait. And hope for the best.

We were up all night in their kitchen, babbling our girlish secrets. It was eight in the morning when we finally slept - we were dead to the world.



---

For weeks my parents have been making arrangements. Our place, among others in the vicinity, was sold off by the family owning the land. This has been going on for the longest time - actually, since I was a college student. But this time it looks real. Real enough for the parental units to visit prospective homes. I hear they found one in Lealtad, but I haven't been there myself.

My father tries to make it look good for us. Says it's a quiet neighborhood and only a tricycle ride away from SM Centerpoint.

All I could think of at the time was: I grew up here.

---

The minute I complete the documentations required of me (and if my medical exam results are OK), I am going to weave a new chapter of my life with BPI.

I asked for a chance to rebuild, and this is what He has given me. I hope I deserve it. I hope I can make good use of it.

---

I miss you.

Gold - what's it worth?

Somebody from Metrobank called me up today, scheduling me for an exam. After dictating to me the appointed time and place, she asked, "Sa Juan Luna ka nag-aral?"

She was referring to where I completed my elementary education. "Ah... opo?" I reluctantly replied. What does it have to do with anything?

"Ka-batch kita, I think."
"Haha."
"Kaklase mo sina Melinda."
"Ah, oo."
"Hindi mo na siguro ako natatandaan."
"Actually may idea ako." Pause. "Section two or three ka."
"Oo."
"Hehe."

And I was the head of my class. Hell, head of the whole damn batch. The first among 500+ students. One of them just scheduled me for an exam. Most probably she'll be the one to evaluate me further if I passed the written exams. I'll be under her scrutiny.

No big deal. Except she knows who I am. Or - who I used to be.

So what happened to my gold? I could just stick it up my ass.


**This is hardly Gulong ng Palad. I was never mean to anybody back then; no, nothing like that. This is just my sick pride speaking.

bawal ang pork
Naiinis ako sa sarili ko at minsan ay napapaisip tuloy kung meron na ba akong sakit. Hindi ko sigurado kung kailan pa ito nagsimula, pero napapansin kong dumadalas yata akong sumpungin ng short-term memory loss. Hindi naman singgrabe ni Lucy (Drew Barrymore) sa 50 First Dates, pero humihina ang pag-alala ko sa mga detalye kahit sabihing kanina lang naganap ang isang pangyayari. Normal lang siguro yun; hindi naman lahat ng bagay ay kaya mong alalahanin, di ba? Ngunit kung personal mo akong kilala, alam mong hindi ko ugali ang makalimot ng mga bagay-bagay. Katunayan, isa nga yan sa mga katangian kong kinatutuwaan ng aking mga kaibigan - buhay na buhay daw akong magkwento, dahil hanggang kaliit-liitang detalye ay mailalarawan ko.

Marahil ay natakot ang aking ina nang ito'y aking mabanggit sa kanya. Nakatikim tuloy ako ng sermon tungkol sa pagpupuyat at kakulangan sa pahinga. Nasita ang aking pagsusulat, pagbabasa at pagharap sa computer - sobra raw. Wala na akong maisagot dahil may punto naman sya, kahit sa aking palagay ay hindi naman singlabis ng kanyang iniisip ang panahong ginugugol ko sa mga naturang bagay. Ininom ko na lang ang ferrous sulfate tablet na ibinigay nya. Naiintindihan ko sya sapagkat nangyari na rin sa kanya ito - dahil sa paulit-ulit na pagod at puyat, nagulantang na lamang sya nang isang araw, ang simpleng pagkukwenta ay nahihirapan na syang gawin. "Wala akong alam!" sabi nya. Nakakatakot namang talaga - walang kasingsakit ang mapagtantong unti-unting kumukupas ang iyong kaisipan.

Sa kabilang banda, may posibilidad na hindi lang ako masyadong nakapokus sa aking ginagawa. "The true art of memory is the art of attention," ika nga ni Samuel Johnson. Kung anu-anong imahe ba ang pakalat-kalat sa aking diwa kaya't kalahati lang ng utak ko ang gumagana habang tinatapos ang isang bagay? Nasobrahan yata ako sa multi-tasking. At ngayong nabanggit ko na:


multi-tasking
Sa telepono:

sya: (biglang tumigil sa pagkukwento) Hay nako, nagte-text.
ako: (tuloy pa rin sa pagte-text) Hinde...
sya: Naririnig ko.
ako: (tuloy pa rin sa pagte-text) Hindi naman ako katulad mo noh. Naiintindihan ko pa rin lahat ng sinasabi mo kahit nagte-text ako. Multi-tasking 'to.
sya: Ayokong magkwento ng ganito. Gusto ko...
ako: (message sent) Oo na.
ako: (nakarinig ng splash ng tubig sa background) Ano'ng ginagawa mo, naghuhugas ng pinggan?
sya: Nagsasaing. Multi-tasking din ako noh.


lapis at ballpen
Abala ako sa pagkalkal ng aking bag. Nakapatong ang aking file case sa mesa, at sa ibabaw nyon ay ang aking lapis at ballpen. Habang naglalakad sya papunta sa harapan ay nasagi nya ang file case ko. Tumilapon ang lapis at ballpen sa sahig. Nagmamadali akong yumuko para pulutin ang mga yon, at nang sa gayo'y di na sya maabala pa. "Hindi, OK lang." Mas malakas ang aktuwal kong pagkakasabi kaysa sa nais ko lamang iparinig. Pero bago pa ako matapos magsalita, iniabot nya ang lapis at ballpen sa akin na para bang ito'y banal na alay sa mga anito. "Sorry." sabi nya.

"Salamat." sagot ko. Napatingin ako sa kanya at napagtanto kong nakatingin rin pala sya sa akin. May kumabog sa dibdib ko. Sa maniwala kayo't sa hindi, biglang umalingawngaw sa aking utak ang awiting ito:

Don't you know that we both belong, baby
Don't you know that we will last forever
Don't you know that we both belong
I knew it from the start... we belong.

Inayos kong muli ang aking mga gamit. Umupo sya sa bakanteng pwesto sa aking harapan. Kinagat ko ang aking mga labi para hindi tuluyang matawa; nakuntento na lang ako sa pagngiti. Ipinagdasal kong sana ay walang nakakita sa sandaang emosyong naglaro sa aking mukha sa maikling sandaling yon. Pihadong hindi nila yun maiintindihan.

Natapos ko naman nang maayos ang pagsusulit. Bumabalik lamang sa akin ang kakaibang emosyon tuwing ipapasa namin ang aming papel sa harapan o kaya naman ay may bagong set ng questionnaire na kailangang iabot sa likuran. Tuwing may kukunin o ibibigay sya sa akin, buong pag-iingat nya itong ginagawa - animo'y babasaging kristal ang hawak nya.

Ilang beses ko syang nahuling nakatingin sa akin, pero siguro namamangha lang sya sa kawirduhan ko. Wahaha.


don't say bad words

Chat0,dkprn ngbbgo! Prng.. "tngina gago!" hehe
Sender: tamuneneng
24-May-06 08:39

Magmula yata nang magtapos kami ng kolehiyo ay hindi na kami nagkita nyang si Sheilla. Pero makalipas ang mahigit dalawang taon, ito lang ang nasabi nya. Malamang yan ang madalas kong masambit nung mga panahong lagi kaming magkasama.

Palamura akong bata. Pag meron akong komento, asahan mong may kasamang mura. Isa lang ang nabanggit sa napakaraming kumbinasyon - syempre depende yan sa sitwasyon. Minsan, "Gago, tanga", "Shit, tangina" o kaya "Bobo ampotah." Minsan naman sapat na ang isang bagsakan: "Shit", "Fuck", "Peste", o "Punyeta".

Pero hindi ko sinasadya ito; nasa buka lang talaga siguro ng bibig. Bihirang-bihira ako magmura ng may laman. Pag nangyari yun, ibig sabihin masama na talaga ang hangin, iba na ang timpla ng paligid. Pag nangyari yun, nandyan na ang pakiramdam na gusto kong magwala/magbasag/mambugbog. Delikado.

Bagaman hindi sadya, hindi ko rin ito ipinagmamalaki. Sa kagustuhang matanggal ang nasabing kaugalian, alam nyo bang nung high school ay nagkasundo kaming magbabarkada na bawat murang masabi ay P0.25 ang ibabayad sa kanila? Tatlo lang kami noon kaya kapag nagmura ako, P0.50 agad ang bayad, tig-P0.25 silang dalawa. Dati, P20.00 lamang ang baon ko sa araw-araw; malaki-laki pa ang halaga ng piso noon. Kaya isipin nyo na lang ang perang nalalaglag sa akin bawat araw. At ano'ng nangyari? Wala... ubusan lang ng baon ito.

Noong huling taon ko naman sa kolehiyo ay nasabi ko sa isang kaibigang sana, hindi na ako magmura. Buong akala nya ay birthday wish ko yun pero sa totoo lang nagbibiro lang ako (ibang kwento na naman kung bakit kailangan kong magbiro; walang kinalaman dito). Dala ng kabutihan ng kanyang puso ay lagi nya akong pinapaalahanan tuwing nagmumura ako. "O, nagmumura na naman..." "Akala ko ba hindi ka na magmumura?" "Chat, wala namang murahan..." Hindi naman ako naiinis dahil alam kong para sa ikabubuti ko rin ito; buti nga may kaibigan akong walang kapagurang magpaalala. Sabi ko tuloy sa kanya, kung susubukan namin ang gimik ko nung high school, hindi na nya kailangang manghingi ng baon sa mga magulang nya. Tiba-tiba na sya sa akin.

Ano'ng nangyari? Wala rin.

Wag mag-alala, hindi pa naman ako ubod ng samang tao. Kapag may mga bata sa paligid, o kaya'y kaharap ko ang paryentes o kung sinumang nakatatandang kamag-anak/kasambahay ng aking mga kakilala, maayos ang tabas ng dila ko.

Tangina gago.


nostradamuselle
Nakakatuwa yung ESP test sa Tickle na pakana ni Nez. Ayon dito, ang aking psychic strength ay precognition: "the ability to look into the future and know ahead of time what is going to happen."

Ang iba pang psychic abilities na tinukoy doon ay:
Retrocognition: The ability to know what happened in the past.
Clairvoyance: The ability to "see" the unknown.
Remote viewing: The ability to see physical objects at a distance.
Telepathy: The ability to tune into others' thoughts.

Mahirap ipaliwanag pero minsan, ang tao, kapag kinutuban, bandang huli ay mapagtatantong senyales pala ito ng mga pangyayari sa hinaharap. Minsan nga kahit walang obvious na koneksyon ang dalawang bagay, magugulat ka na lang sa iyong malalaman.

Anemic daw ako.

Pinabalik tuloy ako sa head office kahapon para mabigyan ng clearance ng resident doctor. Natakot pa nga ako dahil naisip ko, ano kaya ang gagawin sa akin? Pero bibigyan lang pala ako ng payo kung paano maitatama ang aking blood count, at dapat daw ay mabigyan ko sila ng panibagong resulta bago matapos ang tatlong buwan. Iwasan ko raw ang pag-inom ng tsa - kasama na roon ang iced tea, green tea at red tea. Nakakapagpababa pala ito ng iron absorption. Sa kabilang banda, nakakatulong naman ang Vitamin C upang mas mapiga natin ang iron mula sa ating pagkain.

Sabi ng doktor, sa umagang yun, ako na ang ikaapat sa new hires na binigyan nya ng panuto para maitama ang anemia. Tumingin ako sa orasan: alas-nuwebe pa lang. Sawang-sawa na raw sya sa sinasabi nya dahil paulit-ulit lang; sana raw ay ni-record na lang nya sa tape ang kanyang mga sasabihin. Natawa ako dahil naalala ko ang commercial ng Bactidol. Pero tingin ko naman malayong mawalan ng boses ang doktor dahil lamang dito.

Naisip ko din, sa lifestyle ba naman nating ito, sino ang hindi magiging anemic?

Kinahapunan, kumain ako ng Quaker Oats - fortified with Vitamin A and Iron Nabasa ko sa wrapper: Iron transports oxygen to the brain and muscles thus keeps you alert physically and mentally.

Aha! Palagay ko may kinalaman ang low blood count ko kung bakit parang nagiging "veggie brain" ako nitong mga nakaraang linggo (see previous entry).

de·sen·si·tize
tr.v. de·sen·si·tized, de·sen·si·tiz·ing, de·sen·si·tiz·es
1. To render insensitive or less sensitive.
2. Immunology. To make (an individual) nonreactive or insensitive to an antigen.
3. To make emotionally insensitive or unresponsive, as by long exposure or repeated shocks: "This movie in effect may resensitize people who thought they were desensitized to violence" (Steven Spielberg).
4. To make (a photographic film or substance) less sensitive to light.

de·sensi·ti·zation n.
de·sensi·tizer n.

---

I never thought yours was such a common name.

But for some twisted reason I've been running into it a lot lately. I open a newspaper and my eyes rest into a news report written by your namesake. I flip the pages, right where the scandals were, and another item was written, this time about a namesake. I go out for an errand and on my way home I spot a sticker displayed on the jeepney's dashboard with your name in it. I turn on the TV and there it was, on the lower-left corner of the screen: the name of the guy being interviewed, same as yours. I even heard it on the radio - some guy requesting for a song.

The next day I travel to another city for my medical clearance. An idle glance outside my window reveals a huge, red print of your name, embossed in a bus. In all caps, too. I've ridden one of those before - seeing the name printed on the ticket was quite unnerving.

Jests of life. Can't complain.

If only each time your memories return is also a moment when you spent a thought on me.