I bought a binder notebook the other day, a new journal. I want to document there the things happening in my life right now. I feel it's important, although it'll reflect a lot of my craziness these days. What's amusing is, I wrote there not like the way I did in my previous journals, one continuous narrative for a day, everything jammed in an entry. I wrote like it's a blog, with a title for every topic.

I already have 24 or so volumes since first year high school, and I haven't been writing in detail since November last year. I'm debating whether I should still write about those months or just forget about it. Oh well. But this period is one I shouldn't miss writing about.

I hope I could still update my Tabulas. It's hard keeping two journals. Maybe I'll post here some entries from that journal. Maybe.

*written on June 1st


"Na-miss mo lang ako eh..."

Yeah, I did. Ninety minutes of talking with you is agonizingly short. I wish I could bring back the days when we'd gab until Apollo makes his appearance. But I wouldn't want you to be late for work, now would I? My selfish side wanted to keep you, but no. Not when you barely completed your first week (and this is your first job too!).

I can't even describe how I felt when I finally heard your voice again, the voice I've been longing to hear for the longest time. I wanted to laugh and cry at the same time. And I did. It's good my voice didn't crack because a huge lump suddenly bloomed in my throat and I could not do anything to swallow it down. I don't know why I cried, really; the tears just flowed freely.

Yes, I missed you. Even if I won't admit it, we both know it. I guess it shows. But I don't want to assume that it's the same for you, no matter how attractive the idea may be. It makes me smile, though, to know that I can afford to ask you about it. Jokingly, of course. Then we'd laugh. But in my heart I wonder if you missed me, even just a bit.

It's also amusing that I can tell you without faltering, "Ikaw, hindi mo na ako tinatawagan ah!" Makes one think that what we have is definitely not platonic. You said so yourself. Funny, cos I thought so too many months ago, when we'd talk for five or six hours at a time without missing a single day and with no one complaining (well, except for the parental units who'll be paying the phone bills ). But what the hell - that's just how we are, right? Everybody's confused but I do not plan to include ourselves in the grind; I don't want to look beyond what's visible. Is this friendship? So be it.

Any woman is capable of changing her mind, though... especially if the heart is involved. Remember that.

Y Yucky E Extreme O Organic P Proud G Goofy I Important

C Controversial H Handy A Ambitious T Tempting

C Cheesy H Handy A Awesome R Rounded I Inspirational T Twisted O Outrageous

Name / Username:

Name Acronym Generator
From Go-Quiz.com

Yesterday I had a killer toothache. To soothe the pain, I downed an Alaxan tablet. Only to transform my killer toothache into a major headache.

The same thing happened today. Instead of an Alaxan tablet, I tried the capsule. "Fast Release," it said. Its effect is faster than the tablet? I hope so. But four hours later, the feeling of a ton of bricks sitting in my head still won't go away.

I'm beginning to be scared of a possible brain tumor...

---;-<@
On the good side, Ms. Ria replied to my post in our e-group (I sent them an essay entitled "Balik-Eskwela". You can find it in the Kwentos section of this site). Permit me to be a little egotistical... wehehe:

chat,

walang halong biro, but i suggest you submit this to young blood of pdi. maybe you can improve more on making it a more general essay (read: minus the personal comments). you are really a great talent, and i think it's the best feeling to be able to share your talent with other people.

im truly proud of what you have accomplished so far, and i think you can also make "writing" an income-generating hobby.

bilib ako sayo, anak! im a true proud nanay! heheheheh.

UY, LUMALAKI ANG ULO KO... wehehe! But I agree on what she said about the personal comments. I think I should remove the bra strap part, whether I submit it or not to whatever periodical is out there. Hindi lahat ng tao makaka-gets nun (please read "Memoirs of an OFAD Baby" at the Kwentos section for enlightenment... hehe).

---;-<@
I'm still wondering about my "mystery caller" last night that my sis conveniently forgot to ask for any identification. She told him (aha, so it's a guy! Is that the reason for all this fretting?! ) to try calling me up again later, in case I woke up from my hellish headache, but how was he supposed to do that when the phone line's hooked to the net until past midnight?!

---;-<@
I decided to lie low on my call center applications. After two rejections (well, not really, but I shouldn't expect anything good from my E-Tel interview because I acted like a blabbering idiot! Another surprise interview. Another wasted opportunity. And the reason is very lame: unpreparedness. Shit! My answers were fairly acceptable, but that's all they were: acceptable. Not good enough.) I think I should exert a little more effort. Methinks I should've gone under some kind of personality development program during my "vacant" months. Wrong move, wrong move.

I have applications to companies that do not belong to the call center industry. One is a distributor of books, the other is engaged in events and purchasing. I applied because their line of business interests me. Pero gusto ko talaga call center!!!

Maybe I am not hired because I want to get to these companies (call centers) for the wrong reason. Sure, I want to develop my oral English communication here, but the main reason is... what else, money. Not that I have an overdose of avarice here, but I want to use possible earnings for a bigger undertaking (i.e., law school). And from where else could I accumulate that kind of money in two or three years?? Eh di sa call center.

Out of desperation I suggested to my mom that I study again. Short courses lang, cos I can feel my brain disintegrating even if I read my old textbooks to keep the "cells" sharp as ever. I asked her kung ano ba'ng magandang kunin. Tumawa tapos sabi, "Dress-making."

Nakakaloka 'to.

I don't know anymore. But my headache is getting unbearable by the minute.

---;-<@
Showbiz naman. I got a glimpse of SCQ last night. Hero is the Grand Questor. Bihira ako manood ng SCQ pero... ang cute nya talaga! And his expression upon the declaration that he's the Grand Questor was really heart-warming. Obvious kasing naiiyak sya't hindi makapaniwala. When his family hugged him, ayun, napaiyak na talaga. Wala lang, nakakatuwa. Hindi mayabang ang dating.

*written on June 1st

This is how I'm feeling right now. Since graduation, this imaginary person wearing a signboard saying "LIFE" has been trying to get my attention. I stubbornly refuse to recognize his existence, but at this point in time it looks like he's finally winning. GOD HELP ME, I say. DON'T GET OVERWHELMED.

"The more you ignore me, the closer I get... you're wasting your time..."

*written on June 1st


Yan ang motto namin kahapon ni Tin. Merong naitimbreng call center sa kanya ang isang kaibigan. Ang nasabing kumpanya ay matatagpuan sa Libis. Sapagkat ako'y taga-Sampaloc at sya nama'y sa Fairview manggagaling, napagkayarian naming magkita na lamang sa Jollibee Philcoa, at mula roo'y maglakbay papunta sa aming destinasyon.

Matapos magpa-zerox ng resumé sa Asturias at makipaghuntahan sandali sa OFAD, ako'y "lumarga" na. Maikli lamang ang byahe bagaman trapik sa España at sa mga unang parte ng Quezon Ave. Apatnapu't limang minuto ang nakalipas at sa wakas ay narating ko rin ang Jollibee. Maraming tao at medyo nahirapan akong maghanap ng bakanteng upuan. Nasan na kaya si Tin?

sis,un cnsb mo bng jabi ay un ns my ovrpas at my klapit na goto king? kung un nga un,and2 nk s loob,s kloob looban
Sender: chat
+63919xxxxxxx

ha, ako din.. san ka? nsa may loob din ako mlapit sa aircon
Sender: bULakLaakk!
+63917xxxxxxx

Hindi naman kalakihan itong Jollibee Philcoa, ngunit bakit kaya hindi kami magkahanapan? Pagtingin ko sa kabilang mesa, ayun pala. Akalain mo, kabilang mesa! Pareho pa kaming hindi nakahuma agad, parang nanuot muna sa kanipis-nipisang hibla ng aming mga utak ang katauhan ng isa't isa. Diyos ko. Limang segundo muna kaming nagtitigan bago kami natawa sa aming katarata. (Totoo; hindi ako exag.)

Marahil ay iisipin ng iba na isang malaking kahangalan, ngunit sa bandang huli ay napagkaisahan naming wag nang tumuloy sa Libis. Bakit naman? Napagtanto kasi naming hindi pa kami handa. Hindi kami handa sapagkat wala kaming kaalam-alam ukol sa kumpanyang aming pupuntahan (sinubukan kong hanapin sa internet, pero wala silang website), at parang hindi pa kami seryoso sa gagawin namin. Ayaw naman naming sirain ang isang pagkakataon na maaari palang maging kapaki-pakinabang kung yon ay sasalubungin mo nang nasa tamang katinuan. Kapag nagkataon, mas malaki yaong kasayangan.

Halinhinan na lamang naming pinagpilian ang Job Finder na binili ni Tin nung umaga. Marami-rami rin naman kaming nakita (at hindi lang puro pwesto sa call center). Pagkatapos ay nag-internet kami sa isang shop doon; nag-email ng mga resumé at nag-check ng account sa Jobstreet. Para sa finalé, SM North Edsa.

ANG LAYO NG LIBIS ANO?

*written on June 1st


I bought a new pair of shoes today because my school shoes are badly worn; they are practically falling apart. I purchased the same style, though, from the same brand. Even the saleslady who assisted me last year was the same (no kidding!).

How I loved that old pair. It's been with me through two on-the-job trainings, my days as an examiner during the USTET (actually, the whole application process), researches for the feasib, and the Baccalaureate Mass. It endured every single day of my senior year in college, even when I waded through the flood waters of Dapitan, and that time when the heel almost snapped because I was too busy ogling for gossip that I tripped down the stairs.

The pair has been more than functional; they are a loyal bunch. It's time to give them their much-deserved retirement. But the memories we shared will remain. No other pair could do the same.

Naaasar ako sa bagong jingle ng ABS-CBN ("Sabay tayo kapamilya... sabay mangangarap, walang iwanan kahit kailan...").

Gusto ko yung kanta, ayaw ko lang yung female version. Ang sakit kasi sa tenga. Pasintabi lang dun sa kumanta ha, pero pakiwari ko'y hindi sya umaawit kundi sumisigaw. Mas gusto ko pa yung unang rendition nito (na lalaki ang kumanta).

---;-<@
Para sa mga SCQ fans: Read ghanie's blog. Punong-puno ng SCQ info. Pwede kang kolumnista 'tol. Hehehe...

---;-<@
Mas naa-appreciate ko ngayon ang local television. Iba talaga kapag napuputulan ng cable...

Hinding-hindi ko malilimutan ang PIN na yan. Nagmamadali kasi ako at maraming iniisip kaya naman hindi ko na tiningnan yung prepaid card habang kinakaskas ang silver coating. Nung ito'y ikakarga ko na sa aking telepono... nakow! Hindi ko na mabasa yung mga numero! Masyado yata akong nanggigil sa pag-scratch! Patay!

"Mamaya na nga lang," sabi ko sa sarili. May PhP20 na balanse pa naman ako kaya tatagal pa siguro ito ng maghapon. Pinuntahan ko muna ang dapat kong puntahan, tinapos ang mga dapat tapusin. Kinahapunan, nagkaroon na rin ako ng pagkakataong suriin ang card.

Malinaw naman yung unang limang numero eh, ang problema ay yung sumunod na siyam. Naaaninag ko pa ang mga numero, pero nung sinubukan ko ang inaakalang kombinasyon ay invalid daw ito. Kung anu-anong kumbinasyon ang inimbento ko. Mahirap palang manghula. Bigla ko tuloy naalala yung pinag-aralan namin noon sa Statistics, yun bang aalamin mo kung ilan ang posibleng maging kombinasyon kapag binigyan ka ng, halimbawa, siyam na numero. Hindi ko na inalam, hindi lang dahil wala naman itong maitutulong sa akin upang makalaya sa kadilimang kinasasadlakan, bagkus ay baka lalo pa akong mawalan ng pag-asa pag nalaman kong mahigit sanlibo ang posibleng kumbinasyon.

Gumawa pa ako ng table para hindi paulit-ulit ang mga PIN na nailalagay ko. Saka kung mukha namang pabilog yung pagkakasulat ng numero, hindi ko na sinusubukan yung mga hindi naman mukhang bilog (mga bilang 1, 4, 7). Tama na ang pagpapahirap kong ginagawa sa aking sarili dahil na rin sa kawalan ko ng pag-iingat.

Tumawag pa ako sa hotline ng SMART. Posible kayang makuha ko ang PIN kung hawak ko naman ang serial number? Na-overscratch kasi eh.

Alam kong malabong ibigay nila ang PIN, pero malay naman natin, may maimungkahi silang ibang paraan? Sabi ni Ethan (yung CSR na sumagot sa aking tawag), hindi raw nila maaaring ibigay ang PIN sapagkat ito'y confidential. Ngunit kung ang pagkaka-overscratch ng card ay isang manufacturing defect, papalitan nila yun ng ibang card. Balewala na talaga yung card na hawak ko sapagkat wala naman daw silang pinanghahawakang listahan ng mga PIN at serial numbers na kapareha nito. Nagpasalamat ako sa kanya, at biniro ko pa syang ipagpapatuloy ko na lang ang panghuhula, kaya sabihan naman nya ako ng "Good luck". Pero naisip ko, "Huwaa! PhP300 yun! Katangahan ko kasi!"

Hindi ko na alam kung pang-ilang subok na yun, pero naabot ko na ang maximum number of attempts ng pagre-reload sa isang araw. Huwaa! Pero... ano pa ba'ng magagawa ko kundi hintayin ang bukas???

Kinaumagahan, pagkamumog ay yun na ang aking inatupag. Pinag-aralan ko ang listahan ng mga nai-try ko nang PIN. Magkasama ang mata't utak sa pag-iimbento ng mga bagong kombinasyon.

Kaya naman hindi pa ako makapaniwala nang marinig ko, "You have successfully loaded three hundred pesos. Please consume the total amount before July 31, 2004. Your current balance is three hundred pesos... toot!" Nasanay na kasi ako sa "The PIN you have dialled is invalid. Please dial the correct PIN and try again..."

YES! YEHEY! YAHOO! NAABOT KO RIN ANG RUROK NG TAGUMPAY! AAH... ANG SARAP NG PAKIRAMDAM!

So ano ang kaisipan dun?

Una, huwag excited sa pag-scratch ng prepaid card. "Haste makes waste," ika nga.

Ikalawa, pag may problema, at ito'y dahil kasalanan mo, subukan itong solusyunan gamit ang sariling pamamaraan. "Clean up your own mess," sa Ingles.

Ikatlo, kung hindi umubra, humingi ng suhestiyon sa mga awtoridad. Kahit hindi sila makapaghatid ng tulong, at least maganda yung boses... este, bukas ka sa lahat ng posibilidad

Ikaapat, wag susuko. Manampalataya ka sa iyong sarili. At huwag mong kalimutang magdasal.

Ikalima, matuto ka sa iyong mga pagkakamali.

Sana'y may natutunan kayo (o naaliw man lang) sa karanasan kong ito. Magandang araw!

Kung tutuusin isang "Ping!" lang, makakausap na kita ulit. Isang click lang ng mouse, konting tipa lang sa keyboard, diskusyunang umaatikabo na (sana).

Bakit hindi ko magawa?

Bakit ako nahihiya?

Bakit ako natatakot?

Ano ba ang ikinahihiya ko?

Ano nga ba?

Wala lang naman dati, di ba?

Puro asaran, chikahan.

Saka saan ba ako natatakot?

Hindi sa 'yo.

Sa sarili ko?

Ewan ko.

Pero kung sa sarili ko ako natatakot, isa lang ang tanong ko...

BAKIT???

Naiinis ako sa bangkong pinag-iimpukan ko. Nung nagdeposito ako ilang linggo na ang nakaraan, ikinagulantang ko talaga ang nabasa ko sa aking passbook: PhP205 ang nabawas sa aking ipon! Singkwenta pesos ang ibinawas bawat buwan, magmula nung huli kong transaksyon, at may ekstra pang limang piso para sa unang buwan. Service charge daw ito ayon sa record.

Dahil dito, tatlong daang piso na lang ang natira sa account ko na dati'y higit sa limandaang piso.

Nagkaron na agad ako ng hinala kung bakit nagkaganito. Tinanong ko ang teller, "Ma'am, magkano yung minimum balance para sa savings account?"

"One thousand pesos."

HA??? Eh dati five hundred lang. Pero hindi muna ako naghisterya. "Kelan pa naging effective yun?"

"August 2003."

Isa uling HA??? Pero ang aktuwal kong sinabi ay, "Salamat."

BAKIT HINDI KO ALAM??? Limang buwan na palang nabago yung minimum balance bago yung huli kong transaksyon.

Enero noon, panahon ng prelims. Dahil sa matinding pangangailangan, inilabas ko na lahat ng maaaring ilabas sa aking ipon; nagtira na lang ako ng mahigit limangdaan para nga sa minimum balance. Sana man lang ay kinumpirma nung teller kung willing pa rin ba akong mag-withdraw ng same amount dahil doing so will render my account below the minimum balance!!! Bakit hindi man lang sya umapela dyan???

Saka wala man lang silang anunsyo tungkol dito. Hindi naman nila kailangang sulatan lahat ng depositors eh; sapat na yung meron man lang nakalagay sa bulletin board nila. Ako pa, eh mahilig akong magbasa ng mga kung anu-anong nakasabit sa pader at nakapatong sa mga mesa nila. Alangan namang hindi ko makita yun.

Ika nga ng isang kaibigan, dapat raw ay nagreklamo ako sa branch manager. Kasi nangyari na raw sa kanila yun (pero ibang bangko naman) at nung sumugod doon yung nanay nya, isinoli ng bangko ang pera.

Naisip ko, oo nga ano. Kaya lang mabait ako nung mga panahong yon. Kung nagkataon baka mawindang sila sa lakas ng powers ko. Mabangis ito... bwahaha

Pero OK lang naman kahit hindi na nila maisoli yun, basta sa susunod maging responsable naman sila.

---;-<@
Nung araw na yon nung January, tumakas pa ako sa klase kasi wala na talaga akong panahon pa para makapag-withdraw. Lunes hanggang Sabado ang pasok ko. Trabaho sa umaga, aral sa hapon. Paglabas ko ng eskwela, sarado na ang bangko (kahit ala-sais naman sila nagsasara).

Mahaba ang pila, mga anim na tao. Well, sandali lang naman yun kung tutuusin, pero sooooobrang bagaaaaal nung teller. Hindi sya yung nakasanayan kong teller. Siguro galing ibang branch. Hindi naman sya trainee kasi naka-uniform na sya, at sa itsura nya pa lang, hindi talaga sya mukhang baguhan.

Bumalik muna ako sa klase, tinapos yung isang subject, tapos nandun na uli ako sa bangko. Ayan, dalawa na lang yung nakapila. Eh di OK!

Sa totoo lang, may mga upuan naman eh, pero minsan hindi na kami pinapaupo ng mga teller. At pagdating ko nga roon ay may pila na, kaya nakipila na lang ako.

Yung depositor bago ako, nagkaproblema. Hindi ko alam kung ano ang lagay ng kanyang transaksyon, basta merong maling nai-print sa passbook. Tapos... habang inaayos yun ng teller, kinuha na rin nya yung passbok ko. Eh di OK. Pero nagulat ako nung sabi nya, "Umupo ka nga, naguguluhan ako pag maraming tao!"

Eh bakit ka ba naninigaw? Saka kanina pa kaya maraming nakapila, bakit naman ako yung napagdiskitahan mo? Inaano ka ba?

Saka... TELLER KA NGA EH. Sa lahat ng empleyado sa branch nyo, ikaw ang pinakamadalas humarap sa tao. Tapos sasabihin mo naguguluhan ka pag maraming tao???

Kumulo talaga yung dugo ko. Sa lahat kasi ng ayaw ko ay yung sinisigawan ako, lalo na't wala naman akong ginagawang masama. Pero napangiti na lang ako; nataranta lang siguro ito doon sa previous customer.

But still, that doesn't give her the right to yell at me. Gaya ng nasabi ko kanina, wala akong ginagawang masama. Saka hello, depositor po ako. Kahit ba hindi kalakihan ang ipon ko sa bangko nyo, respeto na lang di ba.

Hindi ba sya tinuruan ng Services Management nung nag-aaral pa sya? O ng Business Ethics? Sabagay, she doesn't need to get these units at school, simpleng pagpapakatao lang naman yan eh.

Buti na lang wala na sya dun ngayon. Baka na-assign uli sa ibang branch.

---;-<@
Speaking of banks... ano ba yan, pinipilit na ako ng mga tao na mag-apply sa bangko!

Sabi ko nga kay Mama, pagkatapos ng lahat ng sinabi ko, bigla akong magbabangko? (Dati ko pa kasi sinasabing ayoko sa bank; hindi ko nagustuhan nung nag-OJT ako eh...)

Pero sabi ni Tin Ocomen (nasa BPI sya ngayon), "Eh sa sarili mo lang naman ikaw mahihiya eh. OK lang yun."

Hay nako. Konting pilit pa... baka maging dakilang teller na rin ako. Huwaa!!!

No offense sa bank employees... talagang hindi lang kami nag-click ng industry nung mga panahong yun, although my co-workers then were OK. Miss ko na nga sila eh...

**sobrang late na nitong entry ko; May pa ito nangyari**

Nabanggit ko na dati na nagliwaliw kami ni Tin sa Philcoa. Nang aming mapagdesisyunang wag nang tumuloy sa Libis, nag-internet na lang kami sa pinakamalapit na café.

Malaki-laki rin yung shop; humigit-kumulang 30 terminals ang nandun. Maraming tao kaya malayo sa isa't isa ang unit na na-assign sa amin. Isang babae ang katabi ko; maya-maya, umalis na sya.

Siguro mga sampung minutong nabakante ang unit sa tabi ko. Pagkatapos, may mamang umupo. Mga 24 hanggang 29 anyos. Katamtamang pangangatawan. Kayumangging balat. Maliit at pakwadrado ang mukha. (Ano ba yan, parang profile sa "WANTED"... hehehe!)

Hindi ko sya pinapansin dahil abala ako sa pagbabasa ng email ko; tumitingin din ako ng corporate websites. Kaya lang kahit anong di-pagpansin ang gawin ko, naramdaman ko pa ring nakatingin sya sa monitor ko. Nainis nga ako sapagkat personal na liham ang binabasa ko noon sa Yahoo. Saka, bakit ba sya tingin ng tingin, eh may sarili naman syang monitor?? Kung tutuusin mas matagal pa ang panahong ipinagmasid nya sa unit ko kaysa sa computer sa harap nya. Panay din ang tingin nya sa mukha ko, at nagtaka naman ako sapagkat sigurado akong wala akong dumi sa mukha at hindi rin naman ako deformed.

Panakaw akong tumingin sa kanyang screen. Isang window lang ang bukas, na ewan ko naman kung tungkol saan yung website. Itinigil ko na ang pagbabasa ng email ko dahil daig pa nya ang isang matalik na kaibigan, nakikibasa sa sulat ng may sulat. Sa corporate websites na lang ako nagbabad.

Patay-malisya pa rin ako. Pero nung sya'y magsalita na, syempre hindi na pwedeng magmaang-maangan. "Miss, fresh grad ka?"

"Ah... oo."

"From UP?"

Natural lang na isipin nya yun di ba, may sakayan kasi papuntang UP sa labas ng café.

"Hindi."

Katahimikan.

"UST." sabi ko.

"Anong course mo?"

"Uh... commerce."

"Nag-aapply ka na ng trabaho?"

Obvious ba? "Ah... oo."

"Saan?"

Ha? "Uhmm... call centers."

Katahimikan uli. Sana naman maramdaman nyang wala akong panahong makipagkwentuhan. Suplada na kung suplada, pero may importante lang kasi akong inaasikaso.

Maya-maya...

"Miss, o," sabi nya, nakaturo sa screen. Tawang-tawa sya.

Tumingin naman ako sa screen nya, at hindi ko ma-gets kung bakit sya tuwang-tuwa dyan. "Hehehe," sabi ko. Plastik na tawa.

"San ka nakatira?"

Napatingin ako sa kanya. "Sa malayo."

"Saan? Caloocan? Novaliches?"

Marami pa syang sinabing lugar.

"Hindi," at para matapos na, "malapit lang sa school ko."

"Naka-dorm ka ba?"

Eh ano ngayon? "Hindi, bahay talaga namin yun."

Eh kung ikaw kaya ang magkwento? Nakakaloka ka.

Marami pa syang tinanong, mga personal na tanong. Hindi naman sya nagkusang magkwento ng tungkol sa kanyang sarili. Basta ang dami nyang tanong. Hindi na talaga ako komportable. Gusto ko na ngang mag-logout kasi nawiwindang na ako sa kanya, pero importante talaga itong ginagawa ko.

Tapos...

"Miss, anong number mo?"

Nung tinanong nya ako, hawak na nya ang kanyang telepono, handang-handa nang mag-type ng kung anuman ang impormasyong ibibigay ko. As if namang sasabihin ko sa kanya yung number ko!

Ngumiti ako sa kanya. "Eh... hindi ako nagbibigay eh..."

Paranoid na kung paranoid.

Isinara nya ang kaisa-isang window sa unit nya. Padabog na dinampot ang kanyang salamin at lumakad na palayo.

Kinilabutan talaga ako pagtayo nya.

Medyo na-guilty nga ako eh. Pero meron kasi akong kakaibang vibes sa kanya, na nagsasabing wag akong magsiwalat ng kung anong impormasyon. Palakaibigan naman ako eh. Ewan ko lang kung bakit sa kanya, hindi.

--;-<@
What is a tandercat???

"My Immortal"
Evanescence


I'm so tired of being here
Suppressed by all my childish fears
And if you have to leave
I wish that you would just leave
'Cause your presence still lingers here
And it won't leave me alone

These wounds won't seem to heal
This pain is just too real
There's just too much that time cannot erase

[Chorus]:
When you cried I'd wipe away all of your tears
When you'd scream I'd fight away all of your fears
I held your hand through all of these years
But you still have
All of me

You used to captivate me
By your resonating light
Now I'm bound by the life you left behind
Your face it haunts
My once pleasant dreams
Your voice it chased away
All the sanity in me

These wounds won't seem to heal
This pain is just too real
There's just too much that time cannot erase

[Chorus]

I've tried so hard to tell myself that you're gone
But though you're still with me
I've been alone all along

[Chorus]

Naisip ko lang, I have no idea how accurate: Pag kaibigan mo lang sila, sobra talagang bonding. Lahat ng impormasyon alam mo. Pati mga hindi mo na dapat malaman at ayaw alamin, pinapaalam sa 'yo. Pero may mga bagay din namang di na nila kailangang sabihin, yun bang deep inside eh alam mo na. Automatic kumbaga. Na andyan sila para sa 'yo pag kailangan mo ng shock absorber, o kahit kakulitan. Na andyan sila sa ayaw mo at sa gusto.

Pero pag nakaramdam ka ng medyo kakaiba... nawawala silang parang bula. Well, hindi naman lahat ng oras ganun kabilis mawala, pero... you get my point, right?

Saka I'm not talking of physical presence only. Pwede namang andyan lang sa tabi mo, pero in a way, nawala na rin sya sa 'yo. Hindi na tulad ng dati.

Siguro I have to embrace na lang my seemingly "given" role, yun bang Super Friend ("one of the boys"... @!$%^&* talaga). And repeat after me: "Hangad ko ang wag maghangad."

Para hindi na ako maging bitter.

(Eh anong tawag mo dito?)