Graduation day.
     
Ito ang isa sa pinakamahalaga at pinakamasayang araw sa buhay ng isang tao.
     
Ngunit hindi ako masaya. Hindi ko ito halos pinapansin. Nagbabad ako sa internet noong bisperas ng nasabing okasyon; alas-dos na ng madaling-araw nang matulog ako. Kinailangan ko pang pilitin ang sarili ko… maaga kasi ang call time sa PICC; alas-siyete dapat nandoon ka na.
     
Sa totoo lang ayaw kong pumunta. Pakiramdam ko kasi, hindi ako deserving (kahit hindi naman ako nagkaproblema sa grades). Ewan; siguro, madrama lang ako. Ika nga ng isa dyan, "Ang arte mo… pumunta ka!"
     
Eh bakit nga ba ako malungkot at naghihinarte?
     
Kumpleto ko lahat ng requirements. Nagawa ko lahat ng dapat gawin. Ngunit hindi ko ginawa ang mga yon sa paraang nararapat, yung ayon sa aking personal na batayan. Para akong karpinterong gumawa ng silyang hindi pantay ang mga paa, at pikit-mata itong ipinasa sa kustomer. Nakuntento ako sa "pwede na" kahit "pwede pa."
     
Sa madaling salita, hindi ko ibinigay lahat ng kaya kong ibigay.
     
May mga bagay kasi akong inuna na hindi naman gaanong mahalaga; hindi titigil ang pag-inog ng mundo kung palalampasin ko ito. Nahati ang atensyon ko kung kelan kinailangan kong ibigay ang buo kong konsentrasyon, ang sandaang porsyento ng aking lakas.
     
Pero wala akong sinisisi at wala akong pwedeng sisihin kundi ang aking sarili. May choice ako, hindi ko lang ginamit nang mabuti. Minsan tuloy napapaisip ako kung tanga lang ba talaga ako o nagtatanga-tangahan. Ika ko nga noon, "Stupidity isn't when you have no idea what's good or what's bad for you. It is when you do know, but still, you don't - or won't - do anything about it." (naks, words of wisdom!)
     
Ngunit nandito na tayo at hindi na maibabalik ang nakaraan, kaya harapin na lamang natin ang araw na ito.

* * *
     
Ala-sais na ng umaga nang magising ang mga tao sa bahay (kasama ako dun). Naliligo pa lamang ako sa oras na dapat, papunta na ako sa aking paroroonan. Nakalugay ang basa kong buhok; ni spraynet (o sige, hairspray pala ang tawag dun ü) wala. Makeup? Wala rin, maliban sa foundation na hindi ko naman alam kung paano ilalagay sa aking mukha (dulot ng kawalan ng karanasan sa mga ganoong bagay. Pati damit ko nakulayan; buti na lang at hindi masyadong halata), at lipstick na madali ring kumupas… ni anino nito'y wala akong maaninag pagtapak ko ng PICC.
     
Buti na lang at nakita ko agad ang isang kaibigan pagbaba ko ng taxi; hindi na ako masyadong magmumukhang basang sisiw na nagpumilit mag-gown (haha, akala ko ba malungkot at walang pakialam… bakit kaya naka-gown ang aba ninyong lingkod…? =p). Pagkalipas ng mahabang kodakan (wala kaming ibang magawa dahil sarado pa ang PICC; exag yung kaklase kong nagsabing "sobrang late" na ako), nagsimula rin ang martsa.
     
Papaupo na ako sa aking designated seat nang dahan-dahang lumapit ang adviser ng section namin (isa kasi sya sa mga naatasang ayusin ang seating arrangement). Tinanong ako, "Ms. (pangalan ko), what happened to you?"
     
Translation: Bakit daw wala akong honor.
     
Para akong nakarinig ng OST ng Twilight Zone nung sandaling yon. As in. At cum laude pa yung katabi ko! At kaapelyido ko pa ang cum laude na yun! At kami lang dalawa sa buong populasyon ng magtatapos sa araw na yun ang magkaapelyido! Ohdiba nakakatawa!
     
Pahabol: At nickname ko pa yung ginamit ng prof ko! Hindi ko alam kung matutuwa ako o ituturing ko itong dagdag-insulto. Ika nga sa Ingles, "adding insult to the injury", "rubbing salt to the wound," at wag nating kalimutan ang "slap in the face."
     
Tumawa lang ako (na sa pandinig ko'y mas tunog piyok kesa tawa) at sinabing, "Don't ask."
     
(Wala naman kasi sigurong gustong palabasin ang prof ko; OA lang ako. Ika nga dun sa patalastas ng isang gamot noong bata pa ako, "Mukhang guilty!")
     
Pero iba pa rin ang pakiramdam nung naglakad ako sa stage at kinamayan ng aming mahal na dekana. Parang gusto kong maluha na hindi ko maintindihan.
     
Natapos ang seremonyas. Medyo natuwa ako nung kodakan (ulit). Kahit paano'y nakalimutan ko ang aking sama ng loob sa mundo.
     
Ang sakit ng ulo ko pag-uwi… pabugso-bugso kasi kung magmaneho yung taxi driver, parang takot pagulungin sa semento yung sasakyan. Sobrang init pa. Kaya uminit ulit yung ulo ko.
     
(Nagulat nga yung tatay ko nung walang kagatul-gatol kong ininom ang isang basong - as in malaking basong - alak. Red wine lang yun, oo, pero hindi nya inakalang ganun pala kalakas ang resistensya ng pangatlo nyang anak.)
     
Matapos kong mananghalian, nagkulong ako sa kwarto. Ipipikit ko na ang aking mga mata nang biglang may mag-text sa aking highschool friend. Kumusta raw at saan daw ba ang handaan.
     
Hindi ako sumagot. Tapos, pinatay ko yung telepono ko.
     
Alam kong masaya lang sila para sa akin, at nais nilang makibahagi sa aking tagumpay. Inaasahan kasi nilang masaya ako sa araw na ito, gaya ng mga normal na tao. Ang problema (na kaninang-kanina ko pa inuulit), hindi ako masaya. And, no offense meant pero… please, just leave me alone.
     
Isa ito sa mga pambihirang pagkakataon na masasabi mo nang buong katapatan, yun bang hindi lang nagpapalusot, "It's not you, it's me." I know they mean well. Ngunit nais ko lang talaga mapag-isa ngayon.
     
(Sa taong yun, taos-puso akong humihingi ng paumanhin.)
     
Kinabukasan, pumasok ako sa trabaho… nakigulo ulit sa mundo ng mahal kong opisina. At napangiti na naman ako.

SSS Number

** España branch **

 

birth certificate

 

NBI Clearance

** Carriedo Street

** PhP115 processing fee; PhP20 entrance fee; PhP2 for the tissue (??)

 

Police Clearance

** UN Ave

** PhP20 lang talaga un, hindi PhP70

** Mag-ingat sa nangongotong (tsk-tsk... ang kapal ng mukha!)

 

Civil Service Exam (Professional)

** sa may Banawe

** PhP250 ang written exam

** pwede ring computerized exam, mas mabilis daw ang result

** sa May pa ang registration, October ang exam

** ask Marot for the requirements

 

Cedula

** City Hall

** PhP5

 

Barangay Clearance

** madali lang ito makuha, sa kabilang kanto lang...

 

Tax Identification Number

** sabi ni Marot, employer na ang mag-aasikaso nito, pag may sweldo ka na...

** sabi ng tatay ko, ako raw mismo...

** ano ba talaga??

 

TOR, Diploma

** Registrar's Office

 

List of Top 100 Corporations in the Philippines... (Kung merong may gusto neto, send me a msg... I'll email it to you.) --> I already lost said file. Sorry I can't accommodate requests for a copy anymore...

 

Jobstreet, JobsDB, Trabaho.com

 

pa-print ng resumé... mga 15??

** zerox na lang pala...

** Lovelite! (sabay kain ng footlong)

 

Pics???

** 2x2, 1x1, passport size

** (whole body na 1x1?) --> KORNI

 

Corporate attire!!

 

Tsk-tsk... hirap maghanap ng pera pag wala kang pera...

I am a Thomasian,
Inspired by Christ's teachings,
Warmed by Mary's motherly care,
Touched by St. Dominic's apostolic fire
And St. Thomas Aquinas' scholastic ardour -
Nurtured by the dogmas of Christian faith
Etched deeply in the traditions of the Catholic Church.

I walk with pride under God's glorious image,
As instruments of His abiding grace.
In gratitude to my Pontifical and Royal Alma Mater,
I promise to dutifully live
The fruits of my learning
In my chosen profession,
Moved by vows of excellence and commitment
And with conscience always strive to serve
The Almighty, humanity and this country.

Now as I leave the portals
Of my beloved University,
I pledge allegiance and undying love
To the Thomasian ideals.
Let the brilliant cross up there
Be my beacon and light;
My mentors, my witnesses.
I pledge to be loyal and perpetuate
The values and truths that illumine
Every Thomasian's path.

I am and will always be
A true, faithful Thomasian.
In my mind, heart, and spirit.
So help me God.

Dumaan ako sa tahimik na ilog
Ang buong mundo ay parang natutulog
Kung may bunga mang sa tubig ay mahulog
Parang ang puso ko itong nadudurog.

Kung mag-isa ako ay huwag nang isipin
Sa dilim ay dapat pa akong hanapin
Habang may luha ay huwag pang ibigin
Sa pangarap ko ay huwag nang gisingin.

Kaya kong maghintay sa mga tula mo
Makinig sa awit ng kabilang dako
At tuklasin sa paglalakad na ito
Hamog at luha ng bulaklak at damo.

Mapapanood ang sayaw ng tutubi
Mapapakinggan ang ibong humuhuni
Hihinahon ang pusong di mapakali
At hihimlay na sa mapayapang gabi.

Dumaan ako sa tahimik na ilog
Ang buong mundo ay parang natutulog
Kung may bunga mang sa tubig ay mahulog
Parang ang puso ko itong nadudurog.


ni Maningning Miclat

21 May 2002 - 17 April 2004

Sabi ng prof ko noon sa Economics, "Substitution affects elasticity." Kung merong substitutes, mas elastic ang demand curve. By "elastic" we mean nagbabago ang iyong preperensya as conditions, such as price, change. Pag elastic madali kang magpalit, dahil nga may iba ka pang pagpipilian. Tumaas ba ang presyo nitong Brand A? Sige, dito tayo sa Brand B. Elastic tayo eh.

Pag inelastic... well, ang graph nun ay straight lang ("infinite"), kasi kahit na ano ang mangyari, you will still prefer that certain good. Wala na yang katulad sa mundo. At kadalasan, yun ang mga bagay-bagay na kailangan natin sa pang-araw-araw na pamumuhay. "Basic needs," kumbaga.

Napaka-intelektwal na usapan ba? Pero subukan mong i-relate yan sa ibang aspeto ng buhay. Parang... love.

So ano ngayon ang demand curve para sa 'yo, elastic o inelastic? ü

Dahil hindi naman ako masyadong gala ngayon, napapadalas tuloy ang panonood ko ng balita tuwing hapon. Isa lang ang masasabi ko: nakakapikon.

Sa isang oras ng nagbabagang balita (pakibawas na lang yung oras para sa mga patalastas), puro pangmomolestiya ang napanood ko. Isang ama ang nagsamantala sa anim na taong gulang na anak. Nakarating ito sa pulisya; ang sabi ng ama nung sya'y inaresto, hindi raw nya alam kung paano nasabi yon ng anak. Kahit daw sya'y ipasailalim sa kung anong test, wala raw makikitang ebidensya (Talagang wala! Bakit kasi ikaw ang titingnan? Yung bata ang kailangang suriin... tanga!). Akala nya siguro ay makakalusot sya, pero umapela ang nakatatandang kapatid ng biktima: saksi daw sya sa lahat ng pinaggagawa ng ama nila sa kapatid nya. Ang masakit pa nito, wala ang nanay nila sapagkat kahihiwalay lamang ng mag-asawa.

Meron pang isa: pari naman. Minolestiya ng pari ang kanyang sakristan. Nagulantang ang buong parokya, lalo pa't magmula nang magsumbong ang biktima, lumantad ang iba pang minolestiya rin umano ng nasabing pari. Ang katwiran daw ng pari sa kanyang mga biktima kapag sila'y nagpoprotesta tungkol sa kanyang mga makamundong gawain, sya raw ay tao lamang at nagkakasala rin.

Akala ko ba'y isa syang alagad ng Diyos? Eh di dapat alam nyang ang tao ay nilikha sa imahe ng Maykapal! Nasa imahe ba ng Diyos ang manamantala ng kapwa tao, lalo na kung wala naman itong kalaban-laban?? Nasaan ang pananampalataya dyan?

Nakakaawa yung nanay nung sakristan. May pagkakautang pala sya sa nasabing pari. Hindi raw nya inakalang ang kanyang anak ang kukunin nitong kapalit.

* * *

Maiba tayo: Pulso ng Bayan.

Tanong: SINO ANG GUSTO NINYONG MAGING KA-LOVE TEAM NI JUDAY?
A - Robin Padilla
B - Piolo Pascual
C - Walang Paki

Biniro pa ako ng tatay ko, sino raw ba yung "Walang Paki"? Yun daw ang gusto nyang maka-love team ni Judy Ann Santos. (Ang korni, nakakainis!! =p)

Napailing na lamang ako sa parteng ito ng palabas. Sa dinami-rami ng isyung dapat intindihin, sa dinami-rami ng nagbabadyang panganib ngayong eleksyon na kailangang pigilan, magkakaroon pa ba tayo ng panahong problemahin kung sino ang mas bagay kay Judy Ann?? PWEDE BA!!!

Saka sa hirap ng buhay ngayon, mag-aaksaya ka pa ba ng load para bumoto dyan?? O kahit sobrang yaman mo pa, magte-text ka ba?? DUH!!

* * *

Tama na nga, ang bata ko pa hina-high blood na ako =p

Merong balita kaninang nakakatawa kahit pa isa itong krimen.

Tinangkang pagnakawan ng isang lalaki ang nananahimik na pedestrian. Sorry na lang sya dahil malakas-lakas ang resistensya ng babaing biktima; kahit nakaladkad sya ng suspek sa kalsada, nagalusan na't lahat ay mahigpit pa rin ang pagkapit nya sa kanyang bag. Namamaga na nga yung mukha ng babae eh, kung saan-saang lugar kasi ito tumama. Pero alam nyo ba kung ano ang humimok sa lalaking yon upang magnakaw?

Nais nyang magkaroon ng pampagawa ng pustiso. Meron kasi syang nililigawan; syempre, gusto naman nyang maging presentable sa harapan ng kanyang iniirog (bungal kasi).

O PAG-IBIG NA MAKAPANGYARIHAN! HAHAMAKIN ANG LAHAT MAKAMIT KA LAMANG... =p

(May sense of humor si Aljo Bendijo; pinangiti pa nya sa kamera ang suspek... ngumiti naman ang loko =p)

* * *

Hindi ko nakalap sa TV ito, pero sige na nga, dito ko na rin isasama.

Kagabi ay pumunta ng Malacañang ang tatay ko. Inimbitahan kasi ni PGMA ang mga barangay officials ng ikaapat na distrito ng Maynila. Syempre ay may pagkain - tatlo o apat na klaseng ulam ang inihain sa kanila (sayang, hindi yata pwedeng mag-uwi... hahaha! =p). At makakaligtaan ba naman ang speech?

Siguro naman alam nyo na kung ano ang sinabi nya sa kanila, hindi ba? Pero kung sakaling wala kayong kamalay-malay, sinabi lang naman nya na sa Mayo 10, sana'y makamit nya ang boto ng lahat ng naroroon. Bigyan daw sya ng isa pang pagkakataon upang maging pangulo ng ating bansa.

Wala sigurong masama roon. Pero parang nakakapangtaas ng kilay kasi pagkatapos nito, lahat sila'y binigyan ng sobreng may lamang pera (hindi ko na sasabihin kung magkano, pero malaki-laking halaga na rin yun).

Marahil ay sasabihin ng iba, dapat ay magpasalamat na lamang ako; may maitutulong ang halagang yon. Pero hindi talaga maalis sa isip ko: buti sana kung Pasko o Bagong Taon sya nagbigay, panahon naman talaga yun ng pagbibigayan at pagmamahalan. Bakit kung kailang eleksyon ay saka sya nagpapamudmod ng biyaya? Saka saan kaya nya kinuha ang ganoon kalaking halaga? Ayaw ko mang lagyan ng malisya, ayaw ring matanggal sa isip ko na ito'y sadyang nakakaloka.

I am driving up 85 in the
Kind of morning that lasts all afternoon
Just stuck inside the gloom

Four more exits to my apartment but
I am tempted to keep the car in drive
And leave it all behind

'Cause I wonder sometimes
About the outcome
Of a still verdictless life

Am I living it right?
Am I living it right?
Am I living it right?
Why, why Georgia, why?

I rent a room and I fill the spaces with
Wood in places to make it feel like home
But all I feel's alone
It might be a quarter life crisis
Or just the stirring in my soul

Either way, I wonder sometimes
About the outcome
Of a still verdictless life

Am I living it right?
Am I living it right?
Am I living it right?
Why, why Georgia, why?

So what, so I've got a smile on
But it's hiding the quiet superstitions in my head
Don't believe me
Don't believe me
When I say I've got it down

Everybody is just a stranger but
That's the danger in going my own way
I guess it's the price I have to pay
Still "everything happens for a reason"
Is no reason not to ask myself

If I am living it right
Am I living it right?
Am I living it right?
Why, tell me why
Why, Georgia, why?